Revúca

Revúca leży w Kraju Bańskobystrzyckim, największej z administracyjnych części Słowacji. Powiat Revucki leży na obszarze historycznego regionu Gemersko-Malohonckiej Żupy. Przechodzi przez niego tzw. Droga Gotycka (Gotická cesta), Droga Żelazna, Droga Marii Seči. Region ma wielki potencjał kulturalny, obfituje w zabytki i elementy kulturalnego dziedzictwa.
Revuca (13 tys mieszkańców) jest otoczona piękną przyrodą Narodowego Parku Muránska planina, Stolickich wierchów oraz Revúckej vrchoviny w górnej częsci środkowego Gemeru, co sprawia, że są tu świetne warunki do uprawiania turystyki i pobyt przez cały rok.
W mieście jest co roku organizowanych wiele kulturalnych imprez. Są to m.in.: Dni Miasta, jarmark Revucki, koncerty sierpniowe, targi Bożonarodzeniowe.
Revúca jest dobrym punktem wypadowym wycieczek zarówno w lecie, jak i w okresie zimowym, m.in na: Kohút (1409 m n. m.), Stolické vrchy, Revúcką vrchovinę i do Narodowego Parku Muránska planina. Blisko Revúcy leży charakterystyczna wieś Muránska Zdychava, gdzie podziwiać można pozostałości ludowej architektury.

HISTORIA
Najstarsza zachowana pisemna wzmianka o Revúcy pochodzi z 1357 r. Miasto spustoszyły najazdy tureckie w 1556 r. Rozwój miasta był związany z rozwojem rzemiosla, handlu i przede wszystkim wyrobem i obróbką żelaza. W 1808 r w mieście powstała Unia Murańska, pierwsza organizacja zajmująca się wyrobem żelaza. W latach 60. i 70. XIX w. Revúca stała się ośrodkiem słowackiego odrodzenia narodowego i kulturalnego. Tu powstało pierwsze słowackie gimnzajum, gdzie wszystkie przedmioty nauczane były w języku słowackim.

Środkowy Gemer
Region leży na granicy środkowej i wschodniej Słowacji; dziś w powiecie Revucy. Od pólnocy graniczy z Narodowym Parkiem Muránska Planina, gdzie wiele dolin, jaskin, przepaści i ciekawych tworów skalnych. Rośnie tu wiele gatunków roslin chronionych i endemicznych (np. lykovec muránsky, nie wystepujący nigdzie indziej). Hodowany jest tu kon rasy słowackiej, Norik muránsky. Region miał duże znaczenie dla kultury słowackiej, działało tu wielu pisarzy i działaczy narodowych, w okolicy jest sporo zabytków, np. kościoły we wsi Chyžne i Rákoši, romańska rotunda w Šiveticiach. W przeszłości było to centrum górnictwa, zachował się np. wielki piec w Červeňanoch. Unikatem na skalę światową jest Ochtinska jaskinia aragonitowa.

ZABYTKI

• Rzymskokatolicki kościół św. Wawrzyńca
  Późnogotycki kościół z z II poł. XVw to najstarszy zabytek miasta. Ma renesansową nawę. Kościół został przebudowany w 1892 r. Miał pierwotnie dwie wieże, po pożarze niższa wieża - dzwonnica została rozebrana. Wewnatrz neogotycki ołtarz, oraz późnogotyckie malowidła (ok. 1500 r.).
• Ewangelicki kościół tolerancji
  Druga najstarsza budowla w mieście. Budowa rozpoczęła się 25 kwietnia 1784 r. Przeszkodził wielki pożar miasta 24 kwietnia 1785. W 1787 postawiono wieżę. Kościół jest wybudowany w stylu barokowo-klasycystycznym. Wewnątrz ołtarz z kazalnicą w stylu rokoko z 1784 r.
• Pierwsze słowackie gimnzajum
  Mieściło się w rokokowej kurii z XVIII w. W latach 1862-1874 w pierwszej całkowicie słowackiej szkole średniej w historii uczyło sie 566 uczniów z całej Słowacji. Historię gimnzjum przypomina dziś stała ekspozycja.
• Budynek miejskiej rady w stylu klasycystycznym z 1819 r.
• Neoklasycystyczna miejska gospoda z 1877 r.
• Rzymskokatolicki kościół Zwiastowania w wsi Chyžné - gotycki kościół z II poł. XIII w. Zachowały się średniewieczne malowidła ścienne z II poł. XIV w. Główny późnogotycki ołtarz z 1508 r. powstał w pracowni słynnego Mistrza Pawła z Lewoczy
• Rákoš - kościół rzymskokatolicki, późnoromański z II poł. XIII w., wewnatrz malowidła ścienne z XIV i XV w., trzy barokowe ołtarze oraz drewniany strop malowany w motywy roslinnne.
• Šivetice - rzymskokatolicki kościół z poł. XIII w, przebudowany na rotundę w 1750. Przed kościołem barokowa murowano-drewniana dzwonnica. Wewnątrz naścienne malowidła z XIII w.
• Wysoki Piec w Červeňanoch - jeden z najlepiej zachowanych tego typu zabytków na Słowacji. Służył do wyrobu żelaza. Miał wysokość 13,47 m i objętość 40 m3. Rocznie produkowano tu 2240 – 2800 ton żelaza.

Galeria